„WODYŃSKA” (południowo - zachodnia) – 75 km

Siedlce – Skórzec – Wodynie – Seroczyn – Kołodziąż – Wola Wodyńska – Domanice - Siedlce

0,0 km – Stacja PKP w Siedlcach – Plac Zdanowskiego. Ul. Armii Krajowej dojeżdżamy do skrzyżowania świetlnego z ul. 3 Maja. Skręcamy w lewo,
za chwilę kolejne światła. Jedziemy prosto, kierując się pod wiadukt kolejowy w kierunku Garwolina. Za wiaduktem, podjazd pod górkę i kolejne światła. Jedziemy prosto drogą nr 803 na Garwolin.

1,2 km – Rondo Solidarności. Opuszczamy rondo na drugim zjeździe
i w dalszym ciągu podążamy drogą nr 803. Przed kościołem św. Teresy mijamy kolejne światła, przed nami zjazd z góry.

3,4 km – tuż za mostem na Muchawce, wieś Żelków. Kolejny dłuższy podjazd. Przejeżdżamy nad siedlecką obwodnicą, kierując się na Stoczek Łukowski.

5,7 km – koniec Żelkowa. Kilkadziesiąt metrów wcześniej, skrzyżowanie w lewo na Rakowiec, w prawo na Dąbrówkę. Przy skręcie na Rakowiec ciekawa kapliczka umieszczona na drzewie.

9,7 km – Dąbrówka Ług.

11,4 – Skórzec

Skórzec – miejscowość z siedzibą urzędu gminy. W centrum znajduje się założenie klasztorne o.o. Marianów. Znajduje się tutaj świątynia o charakterze barokowo – klasycystycznym, jednonawowa, przykryta sklepieniem kolebkowym
z lunetami. We wnętrzu klasycystyczne ołtarze z obrazami malowanymi przez zakonnika mariańskiego Jana Niezabitowskiego, pod koniec XVIII w. Przed kościołem na osi znajduje się murowana brama  - dzwonnica z arkadą u dołu i przeźroczami
u góry.

Po drugiej stronie drogi znajduje się kopiec z obeliskiem upamiętniającym poległych za wiarę i ojczyznę, z 1928 r.  Przy drodze na cmentarz usytuowana jest murowana kapliczka z drewniana figurą św. Jana Nepomucena. We wsi zachowało się kilka drewnianych domów o interesujących rozwiązaniach budowlanych, m.in. dom przy ul. Siedleckiej.

Od kościoła ostry zjazd w dół, następnie liczne, ostre zakręty. Jedziemy cały czas główną drogą – ul. Siedlecką.

13 km – koniec Skórca.

14,5 km – wieś Grala. Po minięciu wsi kilka ostrych zakrętów, most nad rzeczką i jesteśmy w miejscowości Żebrak.

19,4 km – tablica Gmina Wodynie.

20,2 km – tuż przed wsią Ruda Wolińska, po prawej stronie cmentarz.
Po przejechaniu ok. 800 m mijamy wieś.

24,4 km – Oleśnica. W połowie wsi ostry zakręt w prawo. Po przejechaniu
ok. 100 m skręcamy w lewo, potem już prosto. Na 26 km koniec wsi.
Kilka kilometrów dalej po prawej stronie szosy stoi wiatrak.

26,7 km – Wodynie. Obszar zabudowany zaczyna się na 27,6 km. Przy kapliczce główna droga skręca w prawo, jedziemy nią cały czas i dojeżdżamy do centrum miejscowości.

            Wodynie – wieś  z siedzibą urzędu gminy.  Znana już w XV-XVI w.  Pierwotny kościół drewniany został wzniesiony w 1445 r., który w 1657 r. spalili Szwedzi. Nowy drewniany kościół wybudował ksiądz Krzysztof Choiński, dotrwał on do 1776 r. W tym to roku z fundacji Anieli Załuskiej wzniesiono następny drewniany kościół, który zachował się do dzisiaj. Interesującym wyróżnikiem w bryle kościoła jest niewielka wieżyczka na sygnaturkę z ażurową latarnią i hełmem o cebulastych formach.  Wokół kościoła znajduje się szpaler okazałych lip ,zaliczonych do pomników przyrody.

            W centrum miejscowości, przy skrzyżowaniu drogi Siedlce – Garwolin z drogą do Kamieńca, znajduje się kopiec ziemny usypany w 1925 r.

            W zachodniej części miejscowości zobaczyć można pozostałości zespołu dworskiego, m.in. park i kaplica grobowa dawnych właścicieli. Park zaprojektowano jako założenie krajobrazowe o nieregularnym układzie, ze stawem, szpalerem grabowym i aleją lipową w całości uznaną za zespół pomnikowy. Na zachodnim skraju parku zlokalizowana jest murowana kaplica grobowa, wzniesiona w 1854 r.
dla rodziny Załuskich, następnie Newelskich, z kryptą grobową w podziemiach.

            Przed urzędem gminy widzimy pomnik wzniesiony w 1999 r. poświęcony mieszkańcom poległym w czasie II wojny światowej.

W dalszej wędrówce mijamy kręta drogą rozległe stawy i po podjeździe
na dość strome wzniesienie znajdujemy się na końcu wsi (29 km).

29,6 km – Łomnica. Po przejechaniu 600 m zaczyna się teren zabudowany.

31,7 km – tablica Seroczyn. Po wjechaniu do wsi, wspinając się na górkę, docieramy do centrum miejscowości z rondem.

            Seroczyn – wieś nad rzeką Świder w gminie Wodynie. Kościół par. p.w. Nawiedzenia NMP został wzniesiony w latach 1909- 1913.  Obecny kościół w stylu neogotyckim zaprojektowany przez inż. Z. Zdańskiego z Siedlec. Wewnątrz kościoła mieszczą się interesujące, rokokowe ołtarze boczne z obrazami
Jana Niezabitowskiego oraz Józefa Buchbindera.

W południowej części miejscowości usytuowane jest założenie rezydencjonalne,
w skład którego wchodzą pałac, dwór, folwark z gorzelnią i park. Pierwotny drewniany dwór zbudowany został w 1 poł. XIX w, a po wybudowaniu pałacu przeznaczony na mieszkanie dla rządcy i leśniczego. Pałac wzniesiono na przełomie XIX i XX w. przez ówczesnego właściciela Edmunda Wernera (ojca). Liczne zabudowania posiada zespół folwarczny z wyróżniającą się gorzelnią. Otaczający park charakteryzuje się układem swobodnym, w którym istotnymi elementami kompozycyjnymi są: aleje, szpalery, luźne skupiny i nasadzenia soliterowe. Na terenie parku kręcono fragmenty filmu „ Noce i dnie”.

            Na dziedzińcu miejscowej szkoły znajduje się pomnik i płyta ku czci
ks. Wawrzyńca Lewandowskiego. Był on jednym z przywódców powstania styczniowego na Podlasiu, został powieszony 4 sierpnia 1864 r. na terenie obecnej szkoły.

            Na wschodnim skraju miejscowości położony jest cmentarz parafialny,
na którym znajduje się mogiła ok. 200 żołnierzy polskich poległych w bitwie
pod Seroczynem we wrześniu 1939 r. oraz mogiła pomordowanych prze Niemców mieszkańców Seroczyna, we wrześniu 1939 r.

Dalej na rondzie w Seroczynie zjeżdżamy w kierunku Garwolina (droga 803).

33,6 km – po prawej stronie drogi cmentarz.

34 km – koniec Seroczyna, Wjeżdżamy w las, długi zjazd.

35,3 km – Kołodziąż. Pagórkowata droga przez wieś. Po przejechaniu 1 km skręcamy z drogi 803 w lewo, kierując się na Wodynie. Jadą główną drogą dojechalibyśmy, po przejechaniu 1 km do rezerwatu „Kulak”.

            Rezerwat zajmuje powierzchnię ponad 47 ha. Powierzchnię rezerwatu pokrywają tereny leśne, łąki oraz stawy.. najbardziej urozmaicone pod względem rzeźby są okolice wąwozu leżącego w północno – zachodniej części rezerwatu,
w dolinie którego przepływa niewielki strumień. Występuje tu jedyne na terenie Polski środkowej stanowisko gatunku chronionego – rosiczki długolistnej oraz rdestnicy stępionej. Flora rezerwatu jest bardzo bogata i liczy 363 gatunki roślin naczyniowych.

Kontynuujemy wycieczkę na odcinku Kołodziąż – Wodynie: asfalt, cały czas zjazd.

38,4 km – koniec Kołodziąża. 20 m dalej tablica Wola Serocka. We wsi ostry zakręt w lewo i w prawo, tablica Wodynie. Zjeżdżamy z górki.

41 km – dojeżdżamy do drogi, skręcamy w prawo. Po przejechaniu ok. 500 m widać kapliczkę, w oddali szkołę. Skręcamy na drogę w prawo, kierując się
na Wolę Wodyńską.

43,7 km – mijamy po lewej stronie tablicę koniec Wodyń. Czeka nas piękny odcinek drogi przez las i cały czas zjazd. Na obniżeniu terenu przy łuku drogi
w lewo dostrzegamy w lesie po prawej stronie niezliczone ilości budek lęgowych dla ptaków, a trochę w głębi dużą tablicę informującą, że znajdujemy się w rezerwacie „Dąbrowy Seroczyńskie”.

            Rezerwat „Dąbrowy Seroczyńskie” zajmuje obszar o powierzchni ponad
550 ha. Utworzony został w 1987 r. celem zachowania unikalnego kompleksu leśnego
z udziałem drzewostanów z panującym dębem bezszypułkowym.

45,3 km – Wola Wodyńska. Przy pomniku skręcamy w lewo. Na prawo droga prowadzi do Toczysk i miejscowości Soćki. Po przejechaniu 500 m
na skrzyżowaniu, jedziemy prosto.

            Wola Wodyńska – wieś w gminie Wodynie. W południowej części wsi rozciąga się park dworski założony na pocz. XIX w.  w formie założenia krajobrazowego
o nieregularnym układzie kompozycyjnym. Wśród starodrzewia na szczególną uwagę zasługuje kilka olbrzymich dębów o obwodach ponad 6m, uznanych za pomniki przyrody, w tym jeden opasany gąsienicą czołgową.

            W środku wsi, przy mostku na niewielkim strumieniu, ustawiona kapliczka brogowa kryjąca pod swoim dachem drewnianą rzeźbę św. Jana Nepomucena.
Przy drodze przez wieś murowana kapliczka  z figurą św. Antoniego, z datą 1842 r.
na północno – zachodnim skraju miejscowości, w 1924 r. Koło Młodzieży Wiejskiej
w Woli Wodyńskiej wzniosło pomnik – krzyż, poświęcony poległym za wolność ojczyzny w latach 1914- 1920.

            W północno – wschodniej części miejscowości znajduje się cmentarz wojenny z mogiłami ok. 240 poległych polskich żołnierzy 6 pułku piechoty Legionów w czasie bitwy stoczonej 14 września 1939 r., pod dowództwem płk. S. Engela. Na cmentarzu tym złożono urnę wykonaną z łuski pocisku artyleryjskiego z ziemią z Katynia oraz ustawiono drewniany pomnik katyński. 

Kontynuując jazdę dostrzegamy tuż przy końcu wsi po prawej stronie pomnik poświęcony potyczce powstańców dowodzonych przez Walentego Lewandowskiego.  

Droga prowadzi dalej lasem. Tuż za zakrętami w lesie, po prawej stronie, pomnik – pole zrzutu cichociemnych i tuż zaraz wieś Helenów.

49,6 km – koniec Helenowa (przed znakiem figurka św. Huberta, dla uczczenia założenia koła łowieckiego w 1924 r.)

51,5 km – Olszyc Włościański. We wsi skrzyżowanie. Jedziemy główną drogą skręcając w lewo. Na 52,1 km kolejne skrzyżowanie, skręcamy w prawo i tuż
za zakrętem tablica Olszyc Szlachecki. We wsi kolejne skrzyżowanie, jedziemy prosto. Cały czas poruszmy się drogą główną – zwracając uwagę na znaki.

53, 1 km – koniec Olszyca Szlacheckiego.

53,7 km – Czachy – przy końcu wsi ostre zakręty i podjazd pod górkę. Później dłuższy odcinek zjazdu lasem.

57,1 km – Domanice. Po kilkunastu metrach skrzyżowanie – skręcamy w prawo (droga główna) i osiągamy centrum miejscowości z kościołem parafialnym, przy którym następne skrzyżowanie.

            Domanice- miejscowość z siedzibą urzędu gminy. W południowej części wsi usytuowany jest kościół par. p.w. Nawiedzenia NMP, wzniesiony w 1850 r.

            Na cmentarzu przykościelnym znajdują się nagrobki klasycystyczne
z piaskowca z ok. poł. XIX w. Przy drodze z kościoła na cmentarz parafialny usytuowany jest pomnik w formie metalowego krzyża na kamiennym postumencie
z napisem „ W 10-tą rocznicę niepodległości Polski bohaterom poległym z wiarę
i ojczyznę. Gmina Domanice 1928”.

Lokalną drogą sprzed kościoła w kierunku południowym możemy dojechać
do odległego o 2 km rezerwatu „Topór”, położonego w powiecie łukowskim.

            Rezerwat „Topór” należy do najmniejszych z rezerwatów jodłowych
i zajmuje powierzchnię ok. 56 ha.  Znajduje się w północno – zachodniej części kompleksu Kryńszczak, na terenie Leśnictwa Jagodne. Lokalna rzeźba terenu oraz położenie rezerwatu na granicy działów wodnych Krzny i Kostrzynia warunkuje duże zróżnicowanie warunków glebowych i siedliskowych. Odzwierciedleniem tego jest duża różnorodność występujących tu zbiorowisk roślinnych.

Od kościoła kierujemy się na Siedlce zgodnie z drogowskazem (Siedlce 10 km),
w prawo droga skręca na Gostchorz.

58,1 km – koniec Domanic, początek Domanic Kolonii.

60,3 km – Przywory Duże. Po przejechaniu ok. 2 km koniec wsi. Droga prowadzi
do wsi Lipniak (66 km naszej trasy).

67,6 km – Wołyńce. Po prawej stronie mijamy kościół o wyszukanej architekturze.

68 km – koniec Wołyniec. Zjeżdżamy z górki, po prawej stronie, znajduje się cmentarz. Kolejna górka i na 69 km Rakowiec – długi zjazd.

70 km – tablica Siedlce, koniec Rakowca, 100 m dalej most na Muchwce,
po lewej młyn przy rzece Muchawce i kolejny podjazd.

71,3 km – przecinamy górą siedlecką obwodnicę. Za zakrętem ostry zjazd
w lesie Sekulskim i podjazd. Na górce po prawej stronie dawne zakłady WOLA.

73,3 km – dojeżdżamy do ul. Partyzantów. Skręcamy w prawo, na rodno, potem skrzyżowanie świetlne, zjazd pod wiadukt kolejowy. Podjazd w prawo, wg świateł w prawi i dojeżdżamy do dworca PKP.

75 km – PKP w Siedlcach.